BIO TRIVIA

BEUKENNOOTJES # 2

JEUGDHERINNERING

Dit is een jeugdherinnering van toen ik een jaar of 6 of 7 was. Ik logeerde in het Zuidbevelandse dorp Kapelle (-Biezelinge) waar mijn veel oudere getrouwde broer woonde. Ik was toen al oom (van een neef en een nicht (dat is dus An)) die maar 2 a 3 jaar jonger waren dan ikzelf.

Op een mooie middag gingen we (neef, nicht en ikzelf) Beukennootjes zoeken om op te eten. Ik zie de boom en de locatie nog voor me. Bij een soort villa bij opslagsilo's van landbouwzaden. Ik weet zelfs de naam van het bedrijf nog maar ik doe niet aan sluikreclame. (Het bedrijf bestaat namelijk nog steeds en is tegenwoordig gespecialiseerd in genetische manupilatie van voedselgewassen.)

We vonden heel veel Beukennootjes en het was nogal moeilijk voor onze kleine kinderhandjes om de napjes (met stekels erop) open te krijgen maar ik deed zeer mijn best. Op een gegeven moment probeerde ik er 1tje open te persen tussen de 2 muizen van mijn handen. Toen geraakte er een stekeltje vlak onder de huid van de muis van mijn linkerhand. Het deed nogal pijn, dus huiswaarts gekeerd en papa en mama en broer vonden een pincet het beste instrument om de stekel (een soort houtsplinter) er uit te krijgen. Maar het wilde maar niet lukken. Toen begon men een wondje te maken in de huid met een speld, maar toen wilde die stekel er nog niet uit.

Na het goed schoongemaakt te hebben of misschien deden ze er wel Jodium op (dat weet ik niet meer) werd het verder maar gelaten wat het was. Je zou verwachten dat zo'n wondje wel zou gaan zweren / ontsteken en dat de stekel / splinter er alsnog uit zou komen maar dat gebeurde dus juist niet. Het wondje genas en groeide dicht en dat ding is er nog decennia lang in blijven zitten. Omdat het zo ondiep in het vlees zat, pal onder de huid kon je het zelfs zien. Het heeft nooit meer pijn gedaan en is ook nooit alsnog gaan onsteken ofzo.

Ik was al bijna weer vergeten dat ik dit ding in mijn hand had. Een paar jaar geleden herinnerde ik het me weer maar kon het niet meer terugvinden en dat is me nog steeds een raadsel. Blijkbaar is het in de loop der jaren door het lichaam geassimileerd, dat is de enige term die ik er voor kan verzinnen, maar ik kan me er verder absoluut niks concreets bij voorstellen. Zodra het over Beukennootjes schiet het me altijd weer te binnen.

Eigenlijk vind ik het wel jammer dat het ding weg is. Op een manier was ik er wel een beetje trots op, zoals anderen trots zijn op een litteken van hun eerste gewonnen vechtpartijtje op het schoolplein.